- อ้าวน้องหลับซะแล้ว - มิน่าหนักหลังจังเลย
วันนี้จะกินอะไรกันดีคะ
ตอนฉันอายุ 10 ขวบ พ่อแม่พาไปดูหนังเรื่อง ลาสตาร์ด้า
คนชื่อ ฟิลินี่ เป็นผู้กำกับ
เรื่องของนักแสดงเร่ร่อนผู้ยากจน
รู้แค่ว่าหนังมันเศร้า
เป็นหนังขาวดำ ไม่เข้าใจซักนิดว่ามันดียังไง
- หนังดิสนี่ย์น่าดูกว่าเยอะ - จ้าๆๆ
ขอโทษน๊า
ขอโทษแม่ด้วยที่พาไปดูหนังหนักแบบนี้
เอาล่ะ ถึงบ้านแล้ว
ปี 1993
ไปนะค่ะ
ตอนนี้ฉันอายุ 20 เข้ามหาวิทยาลัยแล้ว
ช่วงเวลาในมหาวิทยาลัย ฉันอยากเจออะไรที่พอฝากชีวิตได้
แต่ว่าช่วงเวลาวัยเรียนก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว
โง่จริงๆเลย
-มาทันด้วยจ๊ะ - โนริโกะ
-ไม่มีสอนอีกแล้วเหรอ - ไม่มีเขียนบอกเหรอ
- รุ่นพี่ไม่ได้งานซักที่ - จริงเหรอ พูดเป็นเล่น
คนรอบตัวของฉัน พูดกันแต่เรื่องสมัครงาน
สมัยนี้งานหายากนะ
แต่ส่วนตัวฉัน ยังไม่รู้เลยว่าอยากทำอะไร ไม่รู้เลยจริงๆ
-ขึ้นชื่อว่าเป็นการทำงาน ไม่มีอะไรราบรื่นหรอก - ค่ะ
- แต่ว่าถ้า.... - มันดึกมากแล้วนอนค้างที่นี่เถอะ
กะมาค้างอยู่แล้วค่ะ
มิจิโกะ เป็นญาติกัน เธอเข้าโตเกียวมาอยู่ตัวคนเดียว
มิจิโกะ นี่อยู่ง่ายดีเนอะ
-ถ้าเป็น โนริโกะ ล่ะก็ - ทำไมค่ะ
พี่สาวผมน่ะ มีข้อแม้เยอะ
เงียบไปเลย
มิจิโกะ เป็นคนชัดเจน และ จริงใจ ละมั้ง
แต่ถ้าเป็นฉัน คนจะบอกว่าเป็นคนมีเหตุผลเยอะ
มีความพยายามเป็นเลิศ
นี่ ไม่ธรรมดานะ คนๆนั้นน่ะ
- อือ - คุณ ทาเคดะ ไง
โค้งทักทายไม่เหมือนคนอื่นเลย
ป้า ทาเคดะ เหรอค่ะ โค้งไม่เหมิอนคนอื่นยังไง
ก็โค้งปกตินั่นแหละ
แต่ว่ามันไม่เหมือนคนอื่น
หวัดดีค่ะ ทาเคดะ ค่ะ
เจอแกมาโค้งให้ แม่ถึงกับตะลึงเลย
ไม่เคยเห็นใครโค้งแบบแกเลยนะ
- ขนาดนั้นเลยเหรอ - แกสอนชงชาด้วยรู้ไหม
-คุณเพิ่งจะรู้เหรอ -ก็รู้ซิ ทำไมล่ะ
- แต่ผมว่าแกสอนมานานแล้วนะ - อ๋อ
แกอยู่คนเดียว ไม่ลองไปเรียนดูล่ะ
-อ้าว งั้นอย่างนั้นล่ะ - ชงชาดีจะตาย
หนูจะเรียนแต่เต้นฟามิโก้ ไม่ก็ภาษาอิตาลี
น่าสนุกดี หนูอยากเรียนด้วยค่ะ
ไปเรียนเลยมันดีมากๆ
ถ้าเป็นสมัยก่อนนะ ผู้หญิงต้องเรียนชงชาก่อนเป็นเจ้าสาวรู้ไหม
ไปเถอะ มิจิโกะ ยังอยากจะไปเรียนเลย
นี่ โนริโกะ ไปเรียนด้วยกันซิ
อุ้ย
ซุ่มซ่ามจังเลย โนริโกะ
จริงซิ อีกเรื่องที่คนพูดถึงฉันคือ เป็นคนซุ่มซ่าม
ซุ่มซ่ามจริงๆเลยนะเราเนี่ย
สรุปว่า สุดท้ายฉันก็ต้องเรียนชงชา
ฤดูใบไม้ผลิตอน 20
-น่าจะแถวนี้ล่ะนะ - อืม
เราต้องไปฝั่งไหนกันแน่นะ
ต้องนี่
-ทางนี้ล่ะ -นี่เหรอ
เจ๋งเนอะ
เจอแล้ว
ใช่จริงด้วย
ตื่นเต้นเหมือนกันนะเนี่ย
สวัสดีคะ
สวัสดีจ้า เชิญเข้ามาข้างในได้เลยนะ
เข้ามาซิ
ปกติแล้ว นักเรียนคนอื่นๆจะมาเรียนในวันพุธ
อ้าว ไม่เข้ามาล่ะ
เห็นพวกเธอยังเรียนอยู่ เลยเลือกเวลาให้เป็นวันเสาร์น่ะ
-รบกวนด้วยนะค่ะ - เชิญจ๊ะ
-เดี๋ยวรอที่ห้องนี้ก่อนนะ -ค่ะ
สุดยอดเลย กว้างจัง
-นี่ โนริโกะ - ว่าไง
นั่นอ่านว่าอะไรเหรอ
ไม่รู้ซิ
วันใด วันไหน ก็วันดี
หัวใจ ใบชา ความรัก
เอาล่ะ พร้อมนะ
อักษรตรงนี้เขียนไว้ว่า
ลมหวน พัดพามาสู่ จากแดนใต้
เปิดฤดูใบไม้ผลิ ด้วยสองสาวอายุน้อย เหมือนกับสายลมพลิ้ว ปลิวเข้ามา
ประโยคนี้มันใช่จริงๆด้วย
เอาล่ะ เรามาเริ่มกันเลยดีกว่า
ผ้าผืนนี้เรียกว่า ฟุกุสะ
ฉันจะบอกว่า ถ้าไม่พับให้ดี ให้ถูกวิธีตั้งแต่แรก
มันจะติดเป็นนิสัยที่ผิดๆ จำให้ดีนะ
จับด้านที่ไม่เย็บ จับฝั่งที่ไม่มีรอยเย็บ จับมาไว้ทางขวา
-ไม่มีรอยเย็บหรอค่ะ -ใช่
แล้วยกผ้าจากฝั่งซ้ายมาซ้อนไว้
ยกจากข้างล่างขึ้นมา
ทับจากข้างบน
ถูกต้อง จากนั้นยกใส่มือ
แล้วพับอีกทีนึง
ใช้มือขวาถือไว้แบบนี้
จับไว้ แล้วใส่ไปในช่องอก
สมมติว่าใส่ไปแล้ว
ทีนี้ ดึงมันออกมาอีกครั้งนึง
เปิดมันออกมา แล้วจับตรงที่เป็นสามเหลี่ยม
แล้วก็ปล่อยแบบนี้
แล้วค่อยจับสองข้างเอามาชนกัน
ไปอีกฝั่งนึง
แล้วเอาไปเหน็บไว้ที่เอว
สมมติว่าเหน็บแล้วนะ
ขั้นต่อไป ทีนี้ยกมาพับครึ่งไว้ พับลง
พับอีกครึ่งแล้วดันออก
ดึงออกมา จับตรงสามเหลี่ยม
นั่นแหละ ปล่อยมันลงมา
จับผ้าแล้วใช้นิ้วชี้
ดึงออกด้านข้าง แบบนี้เรียกว่า การสลัดฝุ่น
ลองทำดูซิ เอาเลย
โอ๊ะ
-อ๊ะ -อีกทีนึงนะ
โอ้ เสียงได้เลย
ขั้นต่อไปจับผ้า ยกมือขวาขึ้น คราวนี้จะพับสามทบ
สามทบๆ
แล้วก็พับครึ่งอีกที
สามทบ แบบนี้นะค่ะ
จับเอาไว้ให้ดี แล้วพับเข้าไปอีกทบ
พับเข้าไปแล้วใช้มืออีกข้างนึง จับที่ยื่นออกมา
พับเก็บอีกทีนึง ขั้นต่อไป หันมันออกมาทางด้านนอก
จากนั้นแล้วพับให้เป็นแบบนี้
พับแบบนี้
เอามาวางลง ไว้ตรงเหนือเข่าด้วยมือขวา
คือวิธีพับผ้าฟุกุสะ
โอว
ถึงกลับโหยหวนกันเลยหรอ
นี่ตลับผงชาเรียกว่า นันซึเมะ เชิญจ๊ะ
ตรงฝาตลับเรียกกันว่า นันซึเมะ
ต้องใช้ผ้าฟุกุสะเช็ดชำระมลทิน เหมือนลากเส้นอักษรญี่ปุ่นเป็นตัว โคะ
ฝั่งนอก ฝั่งใน ชำระมลทิน
นั่นแหละ
กลับไปวางเหนือเข่า
ความว่าที่วันนี้มาเรียนเป็นวันแรก
ฉันจะขออาสาเป็นคนชงชาให้กับพวกเธอเอง
เชิญเลย กินกันก่อนได้เลยจ๊ะ
กินเลยซิรออะไร
เรารอน้ำชาคะ
ในพิธีชงชาเราเริ่มจาก
-การกินขนมอย่างเดียวก่อนนะ -อ๋อ
-น่ารักจัง -น่ารักมากเลย
หมั่นโถวอายาเมะไง
ใช้กระดาษรองได้เลยนะ
ทานเลยนะค่ะ
ตอนดื่มชาเขียวมัทซะ เราต้องดื่มให้หมด
และตอนสุดท้ายต้องดื่มให้มีเสียงด้วย
มันต้องมีเสียงด้วยหรือค่ะ
ใช่แล้วมันมีความหมาย
เป็นการบอกว่าเราดื่มหมดแล้วยังไงล่ะ
-พิลึกนะคะ เรื่องชาเนี่ย -พิลึกเลยเหรอ
พิลึกมากเลยคะ
สัปดาห์ต่อมา
แล้วต่อไปนี้เราจะเรียนรู้ท่าทางพื้นฐาน
เราเรียกมันว่าการฝึกทีละส่วน
ขั้นตอนแต่ละอย่าง เราต้องฝึกให้เกิดความชำนาญ
นี่เรียกว่า ชะเซน เป็นแปรงไม้ มีไว้สำหรับชงชา
เริ่มจากการจุ่มไปในถ้วยชา
วาดแปรงจากฝั่งโน่น เข้ามาฝั่งนี้
หมุนข้อมือให้เป็นวงสวยๆ วางลงเบาๆ
พร้อมกับการประคองถ้วยด้วยมือซ้าย
หมุนแปรงพร้อมกับยกขึ้น
แล้วดู ทีนี้ทำซ้ำอีกรอบ
หมุนรอบนึงเป็นวงสวยๆ
หมุนรอบสอง หมุนพร้อมกันเลย
หมุนรอบสาม แบบนั้นแหละ
สวยงามมาก
เราทำอะไรอยู่หรือค่ะ
เพราะว่าการชงชา
เราจะดูปลายแปรงว่ามีเส้นหักไหม
-ให้ไม้คลายตัวด้วย -อ๋อ
พอลงแปรงมาถึงครั้งที่ 4
ครั้งที่ 4 จะไม่ยกไม้แล้ว แต่จะตีสวยๆ
ตีเป็นเสียงดัง ซ๊วบๆๆๆ
ปิดท้ายด้วยการวาดเป็นตัวอักษร โนะ
วางแปรงลงข้างหน้า
-แล้วทำไมเราต้องหมุนมือเป็นวงด้วยค่ะ -ทำไมน่ะเหรอ
เอาเป็นว่าทำกันมาเป็นแบบนี้
แล้วเราวางตรงนี้ อุ้ย วางผิดทีซะแล้ว
แล้วต่อไปพออุ่นก็ยกขึ้น
แล้วหมุนถ้วยแบบนี้
นับ 1 2 3 อีกก็ที แล้วก็จับไว้
แล้วปล่อยออกมาจับด้านยาว
1 2 3 แล้วพอมันยืดแล้ว
พับออกจากตัว พับทั้งหมด 3 ทบ
ทบที่ 1 คว่ำหน้าลงแล้วใส่ลงไปในถ้วยชา แล้วหยิบขึ้นมาอีกรอบ
วางในถ้วยเป็นตัวอักษร ยุ วาดอักษรเสร็จแล้ว
ก็ใส่ลงไปอีกรอบนึง
ทำไมต้องเป็นตัว ยุ ด้วยค่ะ
ถ้าถามว่าทำไม ฉันก็ตอบไม่ถูกเหมือนกัน
เราไม่ต้องเข้าใจความหมายก็ได้ รู้แค่ว่าทำกันมาแบบนี้
พวกเธออาจจะมองว่าพิลึก
เรื่องของชา มันก็เป็นแบบนี้แหละ
อีกสัปดาห์ต่อมา
เอาล่ะ ต่อจากนี้ เราจะมาเรียนรู้เรื่องการชงชากันจริงๆ
เราเรียกการชงชาว่าการเตรียมชา
การเตรียมชาขั้นพื้นฐานเริ่มจากต้นชาอ่อน
ตรงนี้เราเรียกว่า ห้องเตรียมน้ำ เสมือนห้องครัวของชา
นั่นคืออาจารย์สอนชงชาของฉันเอง
-ยกมันขึ้นมาซิ -นี่หรอค่ะ
ไปรอตรงทางเข้านะ
ตรงทางที่เธอเข้ามาเมื่อกี้
- ค่ะ -วางไว้ที่เข่า ตรงหน้าเข่า
วางหม้อน้ำเย็นตรงนั้นนะ
เราจะใช้มือซ้ายเปิดบานเลื่อนไปประมาณ 7 ส่วน
แล้วใช้อีกมือเปิดต่อ
นั่นแหละ แล้วคำนับก่อน 1 ครั้ง
แขกก็ทำด้วยซิ
เธอต้องยกหม้อน้ำระดับอก แล้วเข้ามาข้างใน
ระวังน้ำ อย่าให้หกและมีเสียง
ค่อยๆ ศอกต้องไม่กาง และต้องเรียงนิ้วชิดกัน
ตอนที่เธอจะวางหม้อน้ำลง
ให้รู้สึกว่าปลายนิ้วก้อยทั้งสองมือ สัมผัสเสื่อทาทามิ
จินตนาการว่า
กำลังหนีบไข่ลูกนึงเข้าไว้ในวงแขน
-ไม่ๆ ไม่ทำเสียงแบบนั้น -ค่ะๆ
-ค่ะคำเดียวก็พอ -ค่ะ
ถ้าจะยกของหนักให้ยกเบาๆ
ถ้ายกของเบาให้ยกแบบหนักแน่นและมั่นคง
เดี๋ยวๆไม่ทำแบบนั้น
เดินก้าวด้วยเท้าซ้ายนำ แบบนั้นแหละ
ขอบเสื่อทาทามิ กับ ธรณีประตู ห้ามเหยียบอย่างเด็ดขาด
เดินต่อไปที่หม้อน้ำร้อน
เสื่อทาทามิ 1 ผืน ต้องเดินให้ได้ 6 ก้าว
เข้าใจไหม ก้าวที่เท่าไรแล้ว
พอก้าวที่ 7 คือเสื่อผืนใหม่
ก้าวเท้าซ้ายก็ได้นะตรงนั้นน่ะ
เหมือนโจรย่องเบาเลย
เธอนับก้าวครบหรือเปล่า
เดี๋ยวนะ น้ำร้อนต้องไม่ตักจากผิว
ต้องช้อนน้ำจากก้นหม้อ ก้นหม้อเท่านั้น
วิถีของชากล่าวว่า
กลางเป็นน้ำ ก้นเป็นร้อน น้ำไม่ร้อนให้ตักตรงกลาง
ถ้าจะตักน้ำร้อนก็ต้องตักจากก้น
ไม่ได้ อย่าให้มีเสียง
ค่ะ
เดี๋ยวๆ เล็งกระบวย ให้มันดีๆ
ให้อยู่ในวงของถ้วยชา
อย่าให้กระบวยติดกับถ้วย
ไม่แหย่ลงไป ให้ห่างซักหนึ่งช่วงกระบวยซิ
อย่าสลัดแบบนั้น ต้องรอจนหมดจนหยดสุดท้าย
นั่นจะรอไปถึงไหน
ไม่ต้องตีฟองขนาดนั้นก็ได้
เอาแค่ให้ฟองหาย มองเห็นผิวน้ำเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว
-รูปพระจันทร์เสี้ยวหรอคะ -ใช่ รูปพระจันทร์เสี้ยว
เหน็บกินหมดแล้ว เจ็บจังเลยเนอะ
คงจะเหนื่อยแย่เลยใช่ไหม
อยากชงชาต้องจำรูปแบบให้ได้ก่อน
เริ่มจากการทำท่าทางให้ถูกต้อง
แล้วหัวใจของมันถึงจะตามไปสู่ภาชนะ
-อะไรก็ตามรูปแบบหมด เรียกว่ายึดติดหรือเปล่าค่ะ -มิจิโกะ
ไม่เป็นไร อยากรู้ก็ถาม
มีความหมายอะไรหรือเปล่าคะ
เธอใช้แต่สมองคิดไปซักทุกเรื่อง
ก็เลยมองเป็นแบบนั้นน่ะ
การชงชามันยากจริงๆ เหมือนกลับไปเป็นเด็ก
ไม่รู้อะไรซักอย่าง
คุณป้า ทาเคดะ ห่างไกลจากเราไปมาก
ต้องเรียกแกว่า อาจารย์ ทาเคดะ
ฉันจะไหวหรือเปล่านะ
2 เดือนต่อมา อากาศร้อนพอสมควร
มือซ้ายจะต้องอยู่เหนือข้อไม้
ใช่ ๆ ๆ
เอ่อ คำนับ 1 ครั้ง
ใช่ๆๆ จัดท่านั่งให้ถูกต้องด้วย
หายใจเข้าไปอีก 1 ที แล้วก็
ขยับหม้อน้ำทิ้งมาใกล้กับหัวเข่า
นั่นแหละ
แล้วยังไงต่อจ๊ะ
เดี๋ยวนะ ทำอะไรน่ะ
เธอหยิบผ้าฟุกุซะทำไม
ใช่ ๆ ๆ
ไม่ทำอย่างนั้นซิ
ตลับใส่ชา ต้องยกแบบนี้เป็นจันทร์ครึ่งดวง
หม้อทิ้ง...จากนั้น...ไปที่ถ้วยชา
ตลับใส่ชา...แล้วไปที่ผ้า
ไม่ต้องท่องจำขนาดนั้นหรอก
โบราณว่า อย่าแค่เรียน ทำให้ชิน อยู่ที่การฝึกฝน
แล้วเดี๋ยวมือมันก็จะไปของมันเอง
เดือนสิงหาคมไม่มีเรียนชงชาเลย หยุดยาวแบบนี้ลืมหมดแน่ๆ
มีข่าวจะบอก เดือนสิงหาฉันจะได้ไปเที่ยวฝรั่งเศสกับอังกฤษ
จริงเหรอ ขี้โกงอ่ะ
-ไม่อยากจะเชื่อเลย -สัปดาห์แรกของเดือนกันยายนก็ลาด้วย
ให้ฉันมาคนเดียวเหรอ
- โทษทีนะ -ไม่อยากจะเชื่อเลย
นับหนึ่งครั้ง หายใจหนึ่งที หม้อน้ำทิ้ง
-เดี๋ยวนะ เธอจะหยิบไมค์ขึ้นมาทำไม -หยิบไมค์แล้วก็ต้องร้องซิ
-ไม่ไหวแล้ว -เย้ๆ
วันหยุดหน้าร้อนปีนั้นหมดไปอย่างรวดเร็ว
แถมตลอดวันหยุด ฉันไม่ได้แตะผ้าฟุกุซะเลย
2 เดือนต่อมา น้ำค้างเริ่มก่อตัว
- วันนี้ มิจิโกะ ไม่มาเรียนะคะ -อ้าวเหรอ ทำไมล่ะ
-ไปเที่ยวอังกฤษ กับ ฝรั่งเศส ค่ะ -เหรอ ดีจัง แม่ก็อยากไปเหมือนกันนะ
-ที่รักมาทานได้แล้ว -มาแล้ว
-ทานเลยนะค่ะ -ว้าว โซเมงเต็มถ้วยเลย
-กินเข้าไปเยอะๆเลยนะ -ทานแล้วนะค่ะ
-นี่แม่ เราออกซักบ่ายสองดีไหม -เอาซิ
- โนริโกะ ติดเรียนใช่ไหม -ไปไหนกันคะ
-กินติมชำไซน่าทาวน์ -หนูไปด้วยคนซิ
-มีเรียนชงชาไม่ใช่เหรอ -วันนี้ไม่ไปแล้ว
-มันจะดีเหรอ -ก็ไม่อยากไปนิ
ไงเลือกเอาเองแล้วกันนะ
หนูจะลา
เดี๋ยวหนูโทรไปลาอาจารย์เอง
เป็นอะไรอีก
-หนูว่า หนูไปเรียนดีกว่า -เปลี่ยนใจเหรอจ๊ะ
-ซื้อซาลาเปามาฝากไหม -ไม่เอาค่ะ
เอาก็ได้ค่ะ
ใช่จ๊ะ
ใช่ แล้วก็ใส่ชาลงไป ใช่
แล้วก็เคาะสองที เบาๆ ค่อยๆ
ใช่ๆ
เดี๋ยวอย่าเพิ่งใส่น้ำร้อน ลืมแล้วใช่ไหมว่าต้องใส่อะไรก่อน
-ลืมค่ะ -อ๋อ หม้อน้ำเย็นก่อนจ๊ะ
เราต้องเปิดฝาก่อน
นั่นแหละ
ต่อไป ดึงเอาหม้อน้ำทิ้งมา
เป็นไงคะ
-เห็นไหม -ห่ะ
มือหนูมันไปของมันเองเลยค่ะ
ใช่มันรู้ว่าต้องทำอะไร ไม่ต้องใช้สมองมาช่วยคิด
แค่เชื่อในมือของตัวเอง
มือของฉันสามารถขยับไปเองได้
ราวกับถูกควบคุม มันเป็นความรู้สึกดีๆที่แปลกมาก
ทำได้แล้ว
2 เดือนต่อมา เข้าสู่ฤดูหนาว
หยุดอยู่ตรงนั้นก่อน
เธอจะต้องหมุนตัว หันหน้าเข้าหาเตา
ค่ะ
มือซ้ายรับวางกระบวนเอาไว้ แล้วหมุนตัวมาด้านนี้
ให้ตรงกับมุมฝั่งในของเตา ให้มาอยู่ระหว่างเข่าเธอ
ที่วางกระบวย ต้องวางตรงขอบให้เลยขอบเสื่อ
ตรงรอยสานแถวที่สาม ตรงนั้นแหละ
ส่วนกระบวย
ต้องวางทางขวาข้างตัวเธอให้ขนานกันไป
ฤดูกาลต่อไปเราจะเปลี่ยนมาใช้เตา
เพราะฉะนั้นเราจะนั่งชงชาเฉียงแบบนี้
แล้วที่เรียนไปทั้งหมดล่ะค่ะ
อ๋อ นั่นคือชาฤดูร้อน นี่คือชาฤดูหนาว
แต่ช่างมันเถอะ ลืมวิธีชงชาฤดูร้อนไปก่อน
รู้จักปรับใจของเราให้ได้ ถึงเวลาต้องใช้เตา เราก็ต้องมีสมาธิอยู่กับเตา
เรียงภาชนะกับแปรงชงไปตามเส้นนี้
-เรียงเลย แต่เว้นระยะซัก 5 แถว -ค่ะ
ใช้มือข้างเดียวกัน เพื่อใช้ดึงถ้วยชา
ส่วนผ้าฟุกุซะใช้มือขวา เอามาวางตรงข้างเข่าขวา
ใช่ๆๆ
อุตส่าห์เริ่มสนุกได้ไม่ทันไร ก็ต้องมาเริ่มใหม่อีกแล้ว
เหมือนกำลังโดนแกล้งยังไงไม่รู้
อาจารย์บอกว่าให้มีสมาธิกับสิ่งตรงหน้า
แปลว่าอะไร ไม่เห็นเข้าใจเลย
-ให้รู้สึกว่าเหมือนสอดกระดาษไว้แผ่นนึง -ค่ะ
-ทะเล -มาถึงแล้ว
โอว ดีจัง
-น้ำเย็นแน่เลย -เย็นมากเลย
-ไม่ขนาดนั้นหรอก -เย็นจริงๆนะ
ไม่เย็นหรอก ลองดู
ไม่สมัครงานบริษัทจริงเหรอ
มีที่ไหนล่ะ
อย่าเลือกแต่สำนักพิมพ์ซิ ธนาคารหรือโรงงานก็ได้นะ เธอน่าจะไปลองสมัครดูก่อนน่ะ
ก็มันไมใช่งานที่อยากทำ
เธอเคยบอกว่าจะทำงานเขียน
แต่ว่าฉันจะสมัครงานบริษัท
ถ้าขยันทำงานในบริษัทเทรดดิ้ง ได้ไปเที่ยวต่างประเทศบ่อยแน่
-ใช่เธอเลย มิจิโกะ -อืม
แย่จังนะ
อะไรเหรอ
ต้องเรียนชงชาคนเดียวอีกแล้ว
ซัมปาโน่ ซัมปาโน่
รู้ไหมว่าตอนเด็กๆ
ดูหนังเรื่องลาตาด้า ดูแล้วไม่เข้าใจเลย
แต่ว่า
วันก่อนพอได้ดูอีกรอบ
ถึงรู้ว่าหนังดีมาก
มันน่าเสียดาย ที่ชาตินี้ไม่เจอเรื่องประทับใจแบบนั้น
แล้วไงต่อ
- แล้วไงต่อ -ใช่ แล้วไงต่อ
ฉันว่าบางที
ชาอาจจะเป็นสิ่งนั้นก็ได้นะ
เธอชอบชาใช่ไหมล่ะ
ไม่ได้ชอบนะ
ชอบก็บอกมาเถอะ
-พวกปากไม่ตรงกับใจ -เดี๋ยวเถอะ รอด้วย
ปีใหม่
สวัสดีค่ะ สวัสดีค่ะ
เชิญเข้ามาได้เลยนะคะ
-ขอกราบสวัสดีปีใหม่นะคะ --สวัสดีปีใหม่ด้วยจ๊ะ
ท่ามกลางอากาศที่หนาวเย็น ยินดีต้อนรับทุกคนที่ให้เกียรติ์มาที่นี่
กราบขอบพระคุณที่ให้เกียรติ์เชิญพวกเรามางานชงชาแรกของปี
ปีนี้ก็เช่นกัน เราจะตั้งใจศึกษาอย่างเต็มความสามารถค่ะ
กราบขอความกรุณา ถ่ายทอดวิชาให้เราด้วยนะคะ
เชิญทุกคนด้วยนะคะ
กราบสวัสดีปีใหม่คะ
ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ
เชิญเลยจ๊ะ
วันนี้เป็นพิธีชงชาแรกของปี
ฉันขออนุญาตชงชาเข้มให้แก่ทุกท่าน ช่วยกันดูด้วยนะคะ
เพราะว่าฉันก็ชอบทำผิดเหมือนกันนั่นแหละคะ
ปกติฉันต้องคอยบอกเตือนทุกคน
มีดีแค่เรื่องสอน แต่อย่างอื่นไม่ได้ความจริงเลยนะคะ
-เชิญตามสบายได้เลยคะ พอทานกันได้ไหม -อร่อยมากเลยคะ
การเคลื่อนไหวของอาจารย์มีความละมุนละไมแฝงอยู่
ราวกับธารน้ำไหลจากภูเขา ซึมเข้าสู่ร่างกาย
มันเป็นความสบาย ที่ฉันรู้สึกเหมือนเปิดโล่งในหัวเลย
-ไม่อร่อยเลยใช่ไหม -อร่อยค่ะ
-ต้องใช้ถ้วยใบนี้นะจ๊ะ -ค่ะ
-หมูเหรอ -ไม่ใช่หมู นี่หมา ปีนี้เป็นปีจอไง
อ๋อ
-เท่ากับว่าใบนี้ 12 ปี ใช้แค่ครั้งเดียวเอง -ใช่ซิ
-แปลว่าทั้งชีวิตใช้แค่ 3-4 ครั้งเอง -จริงด้วย
โอว
ไม่เห็นเหมือนหมาเลย เหมือนตัวอะไรล่ะ
เดือนต่อมา อากาศหนาวจัด
สวัสดีค่ะ ไม่เจอกันนานเลยนะคะ
-สวยขึ้นนะคะ -สวัสดีคะ มาด้วยหรือคะ
แหม พูดจ๊ะจ๊า กันทุกคนเลยเนอะ
ตอนแรกคิดว่าทุกคนจะนิ่งๆ
อาจารย์ก็พูดจ๊ะจ้าด้วยเหมือนกันนะ
โนริโกะ มิจิโกะ ระวังคลาดกันนะ
ผ้าคลุมไหล่ร่วงลงมาแล้วนะ
วันใด วันไหน ก็วันดี
ขออภัยที่ให้รอนานนะคะ
เชิญทุกท่านเข้ามาข้างในได้เลยคะ
ทางนี้ก็ว่างอยู่นะคะ
พื้นเสื่อนั่งได้สองคน รบกวนนั่งชิดกันด้วยนะคะ
เชิญเลยคะ เชิญนั่งได้ตามสบายเลยคะ
เหมือนเราเดินซื้อของลดราคาเลย
-เชิญนั่งตรงที่ว่างได้เลยคะ -ไม่ดีว่า คิดว่าคงไม่เหมาะคะ
ขออนุญาตคะ
รบกวนช่วยเปิดงานได้ไหมคะ
อาจารย์อุเอมูระ รบกวนด้วยคะ
-อาจารย์อุเอมูระ รบกวนด้วยคะ -สูงส่งเกินไป ฉันไม่อาจเอื้อมหรอก
-ฉันยังขาดความรู้อีกมากเลย รบกวนอาจารย์ด้วยนะคะ
แต่ว่าเราจะเปิดงานไม่ได้ถ้าไม่มีใครเปิดงาน อาจารย์อุเอมูระ รบกวนด้วยคะ
เธอก็มาด้วยกันซิ
กราบขอบพระคุณคะ
เอาล่ะนะคะ ทุกท่าน
พร้อมฉันจะไม่พร้อม แต่ขอทำหน้าที่อันสูงส่งนี้
-กราบขอความกรุณาด้วยคะ กราบขอความกรุณาด้วยคะ
นี่เป็นชามปั้นมือ
ช่างรุ่นที่ 9 ราคุรินนิว
ต้องพิจารณาให้ถ้วนถี่
ทั้งน้ำหนักและผิวสัมผัส ความรู้สึกในมือ
สัมผัสทางอารมณ์
ดูของจริงให้เยอะๆ
ฝึกตาเราให้รู้จักกับมัน
เหมือนกระรอกเลย ทั้งเบาและอุ่น
ประโยคเดียวกับที่บ้านอาจารย์เลย
จริงด้วย
นี่โนริโกะ มันแปลว่าอะไรเหรอ
วันดีก็แปลว่า วันนั้นมีเรื่องดีๆ
-แล้วยังไงต่อ -ก็หมายถึง
ทุกวันก็มีแต่เรื่องดีๆ
ถ้าแค่นั้นฉันเองก็แปลได้นะ
-มีแค่นั้นเองเหรอ -หมายความว่าไง
ก็นั่นน่ะซิ
เขียนไม่เหมือนที่อื่นเนอะ
เผลอแป๊บเดียว เรียนชงชาได้ 2 ปีแล้ว
ทั้งฉันและมิจิโกะ เราเรียนจบกันมาทั้งคู่
ฉันเป็นลูกจ้างชั่วคราวในสำนักพิมพ์
ส่วนมิจิโกะได้งานบริษัทเทรดดิ้งตามแผนที่วางไว้
แล้วจากนั้นก็มีรุ่นน้อง -สลัดฝุ่น
สลัดผ้าออก [แม่บ้านยูมิโกะ]
ขอโทษคะ [คุณตำรวจหญิงโทโรโกโระ]
ไปถึงเสื่ออีกผืนก็ต้องเป็นเท้าซ้าย
เหมือนกับเห็นตัวเองในอดีตใช่ไหม
ค่ะ
เดี๋ยวๆ
ต้องพันให้ถูกต้องจากด้านบน
ถึงจะพูดไปอย่างนั้น แต่ฉันเองยังติดอยู่ในเมฆหมอก
ฤดูร้อน
อยู่มาวันนึง
เสียงแบบนี้เข้าหน้าฝนแล้วซิ
นี่เหมือนกับเสียงฝนในฤดูใบไม้ร่วง
ฤดูใบไม้ร่วง
สวัสดีคะ
น้ำตก
ไม่ใช้สมองในการอ่านตัวอักษร แต่จงมองมันให้เห็นเกิดเป็นภาพ
ชอบจังเลย อักษรแขวนผนังเนี่ย
วันนี้อากาศร้อน
ฉันเลยเพิ่มน้ำด้านนอกให้เยอะมาหน่อยนึง
เสียงของน้ำหยด ซึมผ่านมาสู่หัวใจและร่างกายของฉัน
ฤดูหนาว
จนวันนึง ฉันเริ่มเข้าใจความแตกต่างระหว่างเสียง
เสียงของน้ำร้อน
ขออนุญาตเสร็จพิธีคะ
เสียงของน้ำเย็น
ไม่เหมือนกัน
น้ำร้อนจะให้เสียงหนักแน่น น้ำเย็นจะให้เสียงใสสว่าง
อากาศร้อนอบอ้าว
ขออนุญาตรับชาคะ
หนูอยากไปเทศกาล
ในวัยเด็กที่ร่างกายไม่แข็งแรง
ความเหงาย้อนคืนกลับมา ความรู้สึกกร่อนเกาอยู่ในหัวใจ
กลับมากระทบบ้างแล้วหายไป
บางอย่างในหัวของฉัน
มันกำลังจะเปลี่ยนแปลงไป
ตอนนี้ฉันเรียนชงชาจบมาสามปีแล้ว
คุณยูเมโกะติดปัญหาทางบ้านเลยหยุดเรียน
คุณตำรวจหญิง ต้องลาไปดูลูกที่เพิ่งคลอด
บรรดาคุณภรรยาที่เข้ามาใหม่
เลิกเพราะมีน้องบ้าง ย้ายงานบ้าง
จนมาถึงมิจิโกะ
นี่โนริโกะจัง
ว่าไง
ฉันจะลาออกแล้วนะ
อ้าว
-จริงเหรอ -อืม
เธอตัดสินใจแล้วเหรอ
อือ ตัดสินใจได้แล้ว
มิจิโกะสุดยอดเลย
-ฉันจะแต่งงาน -ห๊า
-พูดจริงเหรอ แต่กับใคร -ยังไม่รู้
เดี๋ยวต้องกลับบ้านนอกไปดูตัวน่ะ
จริงเหรอเนี่ย
ทำงานไปก็ไม่เห็นความก้าวหน้า
แล้วก็ไม่มีงานที่อยากทำด้วยนะ
จบมาสามปี ฉันยังคงเขียนงานเป็นลูกจ้างชั่วคราว ยังลอยเคว้งคว้างเหมือนเดิม
ต่างจากมิจิโกะ
ที่ยังเดินไปข้างหน้าตลอดเวลา
ฉันตัดสินใจเข้าสมัครสอบสำนักพิมพ์
ขอโทษด้วยคะอาจารย์วันนี้หนูคงต้องขอลา
ได้ซิ พรุ่งนี้เธอมีสอบสำคัญนิ
-ฉันเข้าใจแล้วล่ะ ทำให้เต็มที่นะ -ค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ
ขอบคุณอาจารย์มากเลยคะ
สวัสดีค่ะ
อ้าวโนริโกะเองเหรอ มาได้ยังไง
จิตใจมันอยู่ไม่เป็นสุขเลยคะ เลยว่าจะมาขอดื่มน้ำชา มาช้าไปหรือเปล่าคะ
ยินดีมากเลย เข้ามาก่อนซิ เร็วเข้า
-มานั่งก่อนเดี๋ยวจะเตรียมชาให้นะ -คะ
เห็นว่าวันพรุ่งนี้เธอจะมีสอบสำคัญ
ฉันเลยให้ดารุมะส่งสายตาเพ่งมอง
ดารุมะมีความหมายความว่า ชนะแน่ๆ ใช่ไหมล่ะ
โบราณว่าล้ม 7 ครั้ง ให้ลุกขึ้น 8 ครั้ง
หนู เออ...
-ขอบคุณมากเลยนะคะ -ขอบคุณอะไรกันเล่า
เร็วซิรีบทานขนมได้แล้ว
คะ
แต่ว่า สุดท้ายแล้วฉันก็สอบไม่ผ่าน ไม่ได้เป็นพนักงานประจำ
หลังจากนั้นเมื่อเวลาผ่านไป
คนอย่างฉันเรียกว่านักเขียนอิสระ ฉันเลยไม่ต้องไปคิดเยอะแล้ว
ขอให้ทั้งคู่สร้างครอบครัวอย่างมีความสุขตลอดไป
ฉันอวยพรจากใจ ให้ทั้งคู่มีความสุข
มิจิโกะ
ยินดีด้วยนะ
มิจิโกะแต่งงานกับหมอเจ้าของกิจการในจังหวัด
เธอมีลูก 2 คน ใช้ชีวิตเพื่อครอบครัว
มิจิโกะเดินหน้าห่างออกไปทุกที
รู้สึกตัวอีกที ฉันก็อายุ 30 แล้ว
น้องฮิโตมิเรียนม.4 อายุ 15 เข้าเรียนเป็นเด็กใหม่
หนูขอโทษค่ะ
ขาเป็นเหน็บอีกแล้วขยับไม่ได้เลย
ไม่เป็นไรจ๊ะ ต้องเป็นแบบนั้นกันทุกคน
หนูจะทำได้คล่องเหมือนกับคนอื่นใช่ไหมคะ
แต่พอเอาเข้าจริงๆ
น้องฮิโตมิ เธอมีพรสวรรค์มาก
ดูนี่ซิ
น่ารักจัง เข้ากับฤดูใบไม้ร่วงเลย คุณโนริโกะคะ
-วันนี้ใช้ที่รองเป็นไม้ไผ่ได้ไหมคะ -คิดว่าได้คะ
วันนี้ต้องใช้ที่รองเป็นตัวดินเผานะ
จริงด้วยซิ ขอโทษทีนะคะ
เครื่องภาชนะเดี๋ยวไปวางตรงกลางนะคะ
เดี๋ยวนะ ผิดแล้ว ต้อง103 ของฝั่งแขกซิ
ต้อง 103 ของแขก ได้คะ
อ้าว แล้วหม้อน้ำทิ้งละ
เป็นอะไร
ฉันสังเกตุมาพักนึงแล้ว
มือของเธอเวลาจับกระบวยมันแข็งกระด้างเกินไปรู้ไหม
ลองถือให้มันอ่อนโยนหน่อยได้ไหม
เรียนมาเกิน 10 ปีแล้วนะ
ต้องรู้จักปรับเอามาใช้บ้างได้แล้ว
แข็งกระด้าง
ฉันไม่เอาไหน ปรับอะไรไม่ค่อยเป็น
ไม่มีที่ยืนแม้แต่ที่นี่
ในช่วงเวลานั้น
ฉันกำลังจะแต่งงานกับแฟนที่คบมานาน
เกือบจะได้แต่งแล้ว
แต่ก่อนงานแต่งงาน 2 เดือน
ถึงได้รู้ว่าเขานอกใจ
ที่จริงแค่ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นซะ แต่งๆไปซะ จะได้ไม่ต้องมีปัญหา
พ่อแม่ของฉันจะได้ไม่ต้องผิดหวัง
โนริโกะ
ไปกินข้าวนอกบ้านกัน
ต้องกินอะไรบ้างนะ
แต่ว่าฉันให้อภัยเขาไม่ได้จริงๆ
วันนี้อยู่บ้านแล้วกันนะ
นั่นซิ
พ่อคะ แม่คะ ขอโทษนะคะ
อากาศหนาวจัด
อาจารย์ทาเคดะเองก็ทราบเรื่องนี้
เพราะฉันขอหยุดเรียนชาไป 3 เดือน
-อากาศหนาวมากเลย -นั่นซิ
ไปแล้วนะคะ
ไปดีๆล่ะ
-โนริโกะ -อะไรคะ
ไม่ต้องห่วงคะ
ไปก่อนนะคะ
โนริโกะชอบชงชาเหรอเนี่ย
ไม่รู้สิ แต่เห็นไปเรียนตลอดเวลาเลยนะ
จริงเหรอ
-เราดื่มกันหน่อยดีไหม แม่ -อะไรเนี่ย ดื่มตอนกลางวันแสกๆนี่นะ
ไม่เห็นเป็นอะไรเลย
เอาจริงเหรอเนี่ย
ชื่อดอกไม้ก็คือ บับซาคุ เพี้ยนมาจากคำว่าบานก่อน
แม้ว่าจะเป็นช่วงเวลาอากาศหนาวมากที่สุดของปี
แต่มันยังเบ่งบาน
นี่อ่านว่าอะไรรู้ไหม
ผู้ไม่ลำบากคือผู้รู้
รู้หมายถึงว่ามีความรู้ พ้องเสียงกับคำว่า
โชคดีมาจากข้างใน
วันนี้คือวัน เซนสึบน หนึ่งวันก่อนเปลี่ยนฤดู
ต่อจากนี้จะเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ
ขนมชิ้นนี้ชื่อว่า คิดตะโมเอะ
จำลองจากการแตกหน่อของต้นหญ้า
จากดินแห้งในฤดูหนาว เชิญทานได้เลย
อร่อยจัง
อยากเลิกเรียนเมื่อไรก็ได้นะ
แค่แวะมาหาก็ได้ มาดื่มชาอร่อยๆ
คะ
คนโบราณเรียกวันที่หนาวที่สุดว่า
วันแรกของใบไม้ผลิ เป็นการบอกว่าฤดูใบไม้ผลิอยู่ไม่ไกล
เพื่อให้เกิดกำลังใจก้าวผ่านความหนาว
เช่นเดียวกับตัวฉันในเวลานั้นเลย
ฉันก็กำลังหายใจเพื่อก้าวผ่านความหนาวไปให้ได้
ผ่านไป 1 ปีนิดๆ ปลายช่วงฤดูหนาว
ฉันได้เจอความรักแบบเงียบๆ
ไม่คิดว่าจะมีวันแบบนี้อีก
อายุ 33 ฉันย้ายออกมาอยู่คนเดียวเป็นครั้งแรก
ห่างจากบ้านพ่อแม่ 30 นาที ถ้านั่งรถไฟ
สวัสดีคะ
อือ อือ
อือ วันเสาร์เหรอ
ก็ได้
ต้องแวะหาพ่อแม่ อาจจะช้าหน่อย ไว้ไปทานข้าวกันนะ
-กลับบ้านแล้วคะ -มาแล้วเหรอ
-กินข้าวกันเถอะ -ขอโทษนะคะ หนูมีธุระ เดี๋ยวจะต้องไปแล้ว
-อ้าว ทำไม ไม่ได้มาบ่อยๆ -เป็นคนขี้เหงา เข้าใจบ้างซิ
-ใครบอกเธอว่าฉันเหงา -งั้นอยู่เป็นเพื่อนแก้วนึง
คัมไป
อ๊า อร่อยจัง
-อาทิตย์หน้ามากินข้าวกันนะ -คะ
กินหน่อยซิ
-ไม่ได้กินฝีมือแม่มาตั้งนาน -ใช่ ฝีมือแม่คือที่หนึ่ง
[ฝนส่งท้ายฤดูหนาว] ที่ได้เรียนไปทั้งหมด
มันคือพิธีชงชารับรองแขก
การรับรองแขกคือเป้าหมายของการชงชา
ไม่ว่าจะชงชาให้สามีหรือว่าให้แขก
มันคือการใส่ใจลงไปในการชงชา
ให้คิดไว้เสมอว่า นี่คือครั้งนึงในชีวิต
ขอให้ทุกคนทำด้วยความตั้งใจ
คะ
คุณยูกิโนะ เป็นญาติของอาจารย์
รสนิยมเธอดีมาก เห็นแล้วต้องชื่นชม
ถึงเป็นการรับแขกคนเดียวซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แต่ว่าช่วงเวลาแบบวันนั้น จะไม่ย้อนเกิดขึ้นอีก
ในหนึ่งชีวิตเราจะเจอแบบนี้
เพียงแค่ครั้งเดียว จงจำทุกอย่างด้วยความรู้สึกแบบนี้
แบบที่ฉันได้บอก
วันนี้ อาจารย์สุดยอดมากเลยคะ
ในหนึ่งชีวิตจะเจอครั้งเดียว
ก็คงจะเหมือน ตอนที่คุณริคิวยังมีชีวิตอยู่แล้ววางแนวทาง
เพื่อนที่เคยร่าเริงกันในวันก่อน มาวันนี้ก็อาจจะกลายเป็นไปศพ
สมัยนั้นคงเจอเรื่องแบบนี้เยอะ
วันนี้อาจจะเป็นวันสุดท้ายที่ได้เจอคนนั้น
สมัยนั้น ไม่มีเครื่องบิน รถไฟ โทรศัพท์
ถ้าหากจากกันแล้ว ก็คงไม่มีทางรู้เลยว่า
เราจะได้กลับมาเจอกันอีกไหม
นั่นซิคะ
วันนี้
วันนี้เป็นวันครบวันเสียขีวิตของอาจารย์ชิโนดะ ที่เป็นอาจารย์ของอาจารย์ทาเคดะ
-ในรูปในห้องเตรียมน้ำหรือคะ -ใช่
แต่ว่าฉันเองก็ไม่เคยเจอหรอกนะอาจารย์ทาเคดะ
เคยแต่งงานแล้วหยุดเรียนชงชาไปพักนึง อาจารย์ชิโนดะก็ไปงานแต่งด้วย
ร้องไห้เหมือนกลับว่าเสียลูกสาว
หลังจากนั้นแกก็เสีย
หลังงานแต่งงานแกก็เสียเลย
เอ๊ะ
แต่แกอายุมากแล้วด้วย
อาจารย์ทาเคดะเสียใจมากๆ
แกคิดว่ามันเป็นความผิดของตัวเอง
แกเลยโทษตัวเองในเรื่องนี้
อากาศดีท้องฟ้าแจ่มใส
-ฮัลโหล -พ่อเหรอคะ
-มีอะไรหรือเปล่า -มาแถวนี้พอดีเลยว่าจะแวะไปหาหน่อยนะ
-ไม่ได้หรอกคะ วันนี้มีธุระ -อ้าวเหรอ
ไม่เป็นไรวันหลังค่อยเจอก็ได้
-ขอโทษนะคะ -ไม่เป็นไรจ๊ะ
-มีอะไรถึงโทรมาป่านนี้ -แล้วพ่อล่ะคะ
-พ่อนอนไปแล้ว -เหรอคะ
-มีอะไรหรือเปล่า -ไม่มีอะไรคะ
คือว่าวันนี้พ่อโทรมาหา
แล้วยังไง วันนี้มาแปลก
เรียนชงชาเสร็จแล้วจะแวะมาไหม
-วันเสาร์นะ -แม่จะรอจ๊ะ
-โนริโกะ -ว่าไงคะ แม่
คุณพ่อ เค้าเข้าโรงพยาบาล
คุณพ่อบอกฉันว่า
วันพรุ่งนี้ โนริโกะ จะแวะมาหา
มาทำข้าวอบหน่อไม้ทานด้วยกันซิ พร้อมหน้าพร้อมตา
โนริโกะ
นานแค่ไหนแล้ว
ครั้งสุดท้ายที่เรากินข้าวด้วยกัน คือเมื่อไร
5 กุมภาพันธ์ วันที่ดอกซากุระบาน
พ่อฉันเสียวันนั้น
โนริโกะจัง
ซากุระ
การเป็นความทรงจำอันแสนเศร้าไปเสียแล้ว
จริงด้วยคะ
เหมือนดอกซากุระบานแป๊บเดียวก็ร่วงหล่น
แป๊บๆ ก็ต้องจาก
อาจารย์ ก็
โนริโกะจัง
ตัวของเธอเอง ต้องไม่โทษตัวเองนะ
เข้าใจไหม
อาจารย์คะ
เพราะฉันรู้
เหมือนดั่งตอนจบปิดท้ายในละคร
มีกลีบซากุระลอยว่อนไปทั่วเลย
เรื่องราวในชีวิตคนเรานั้น
เกิดกระทันหันเสมอ ไม่ว่าเมื่อก่อนหรือเดี๋ยวนี้
ไม่มีหรอก เวลาเตรียมใจ
สิ่งที่ทำได้คือให้เวลา
ทำใจให้ชินกับความเศร้านั้น
เร็วซิ เอาเลย กินกันได้แล้ว
สวยจัง
ขออนุญาตทานก่อนนะคะ
ขออนุญาตรับชานะคะ
นั่นแหละ
แบบนั้นแหละ
ถูกต้องแล้ว
อร่อยจัง
หือ
คุณพ่อคะ
ขอบคุณมากเลยนะคะ
[ฟังฝน]
วันที่ฝนตกให้เราฟังเสียงฝน
เปิดประสาทสัมผัสทั้งห้า ให้ทางร่างกาย ได้รับความรู้สึกนั้น
วันที่หิมะตกให้มองดูหิมะ
ฤดูร้อนให้รู้สึกถึงไอร้อน ฤดูหนาวให้รู้สึกถึงไอหนาว
วันใด วันไหน ก็วันดี มันหมายความแบบนี้นี่เอง
12 ปี ต่อมา
อากาศหนาวพอควร
เรียนชงชาเข้าสู่ปีที่ 24 แล้ว
โลกของเราเปลี่ยนไปมากเหลือเกิน
สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดยังเกิดขึ้นไปทั่วโลก
ไม่ว่าจะเกิดอะไร แต่ว่าเมื่อถึงวันเสาร์ฉันต้องไปเรียนชงชา
-กราบสวัสดีปีใหม่นะคะ -กราบสวัสดีปีใหม่นะคะเช่นกันคะ [ปี 2018]
กราบสวัสดีปีใหม่นะคะ
ขึ้นปีใหม่อีกแล้ว ดีใจจังเลย
แม้ฉันจะไม่ได้ทำพร้อม แต่ขอบพระคุณที่ติดตามกันมานะคะ
มันเป็นความขอบคุณจากใจจริงๆ ขอขอบพระคุณทุกคนมากๆ
ที่ได้มาร่วมพิธีชงชาแรกของปีอีกครั้ง
บางคนจะมองว่า
ทำซ้ำเหมือนเดิมทุกปีก็ได้
แต่พอมาช่วงนี้ ฉันเองกลับคิดว่าพวกเรายัง..
ยังทำอะไรเหมือนเดิมได้ นี่ต่างหากล่ะ
มันคือ
นี่ต่างหากล่ะ คือความสุขที่แท้จริง
ใช่ไหม นี่ล่ะคือความสุขที่แท้จริง
ใช่ไหม
ชาอ่อนต้องใช้ถ้วยใบนี้นะจ๊ะ
-หมูเหรอคะ -หมาต่างหาก
ปีนี้เป็นปีจอยังไงล่ะ
-หมายความว่า ถ้วยใบนี้ใน 12 ปี ใช้แค่ครั้งเดียวเหรอคะ
ใช่ซิ
-แปลว่าทั้งชีวิตใช้แค่ 3-4 ครั้งเอง -จริงด้วย
ครั้งต่อไปที่จะได้สัมผัสกับถ้วยใบนี้
โลกจะเปลี่ยนไปซักแค่ไหนกันนะ
ฉันยังอยากจะแข็งแรงจนถึงวันนั้น
ถึงตอนนั้นฉันจะอายุ 100 ปี มั้ง
จริงด้วยคะ
ในโลกของเราใบนี้
มีสิ่งที่เราเข้าใจได้ทันที กับสิ่งที่เราไม่อาจเข้าใจได้ทันที
สิ่งที่เราเข้าใจได้ทันที
แค่ผ่านเข้ามาครั้งเดียวก็รู้เรื่องแล้ว
แต่สำหรับสิ่งที่เราไม่อาจเข้าใจได้ทันที
ก็ต้องใช้เวลาทำความเข้าใจ เข้าใจมันไปทีละนิด
เหมือนกับหนังลาสตาร์ด้า ที่ฉันดูตอนเด็กๆ
ที่ตอนนั้นไม่เข้าใจ แต่ตอนนี้น้ำตาไหลไม่หยุด
ยูกิโนะซัง โนริโกะซัง
พวกเธอก็ลองสอนคนอื่นดูบ้างซิ
เพราะว่าการสอนคนอื่น เราจะได้เรียนรู้บางอย่าง
มากขึ้นเช่นกัน
นี่มันอาจจะเป็นจุดเริ่มต้นที่แท้จริงก็ได้